Dinsdag 16/11: Vertrek

07u00 : Vertrek torhout naar luchthaven. We zijn ruim op tijd vertrokken omdat we Moses nog moeten oppikken bij hem thuis.  Vlucht voorzien om 11u15.

Eenmaal in Wetteren komen we in de file.  De gps raadt ons aan om via binnenweg (Aalst) verder te rijden, normaal aankomst 08u50. We zijn er gerust in en volgen ook de gps.  Enkele km verder is het alweer stlistaande file.  We gaan geen stap vooruit en de tijd vliegt voorbij.  Er zijn ook nog werken langs de weg en het blijft zeer traag vooruit gaan.  Op een bepaald moment toont de gps de aankomst aan om 9u45.  We beginnen nu toch wat te panikeren, want om 10u10 sluit de check-in bij SN Brussels Airlines.  We bellen Moses dat hij op zijn eigen houtje naar de luchthaven moet, want dat we het anders zeker niet zullen halen.

Uiteindelijk na een stressy trip arriveren we op de parking van de luchthaven om 10u00. Met nog 10 min op de klok is het spurten naar de check-in waar we 2 minuten voor sluiting aankomen. Oef …  we kunnen vertrekken.

Na een rustige vlucht komen we omstreeks 18u15 lokale tijd aan in Banjul, waar Peter van Omakan hotel ons staat op te wachten.

We eten nog iets en doodmoe kruipen we in ons bedje om 23u00 lokale tijd.

Woensdag 17/11:

08u00 : Isabel is al vroeg uit de veren.  Het is hier nu al warm (27°). Omdat het hier nu momenteel “Kerstmis” is en geen enkele Gambiaan werkt en niets open is, rusten we onze eerste dag uit aan het zwembad en maken hier kennis met enkele Belgische koppels die ook in het hotel verblijven. We geven wat informatie over ons project en tonen ook onze CD, die ze hopelijk zullen kopen.

16u30 : We hebben afspraak met Moses om de planning te overlopen van ons verblijf.  Er staat heel wat op het programma.  Ondertussen ontmoeten we ook Alex (Alex Nursery School) die met zijn aannemer straks komt onderhandelen voor de bouw van onze school. 

Doordat het hier “kerstmis” is, kunnen we vandaag nog heel weinig doen.  We hebben met Moses de planning overlopen en genieten van een etentje in het hotel.  Omstreeks 22u gaan we slapen

Donderdag 18/11:

Vandaag gaan we onze school bezoeken.  Vooraf rijden we nog wat rond op zoek naar een container (een afgedankte container) die we op onze grond willen plaatsen om de materialen en de cement te stokkeren, want we zijn hier in Afrika, en een gesloten container is veilig.  Deze kunnen we de komende jaren laten staan om alles in te stokkeren van materialen, maar ook eventueel schoolgerief.

Na een stop in de supermarkt waar we batterijen en wat drank kopen reizen we verder naar Gunjur Kunkujang, waar we afspraak hebben met de Alkalo en de plaatselijk bevolking en heel wat kinderen van onze school.  We worden natuurlijk heel enthousiast ontvangen.

We beleggen een vergadering met de bestaande leraars, burgemeester, ouders, waar Moses nog eens onze plannen uitlegt. Daarna delen we snoep, kledij en speelgoed uit die we meegebracht hebben uit België.  De kinderen worden zot van alle cadeaus die ze krijgen.  We zijn alweer onder de indruk van de armoede waarin deze mensen en zeker kinderen moeten leven.  We brengen hier de hele namiddag door bij de kinderen en praten wat met de leraren (de enigen die wat Engels spreken).

We hebben tekenpapier mee en kleurpotloodjes voor de kinderen en Moses vraagt aan kinderen en de leraars om tegen zondag as (dan keren we terug) door ieder kindje een tekening te laten maken van hun “droomschool” en ook de lijst op te stellen van de kinderen met leeftijd, die uit het dorp komen omdat zij dan voorrang krijgen om naar onze school te komen.  Op deze manier zullen we ook de leeftijdsklassen kunnen indelen en verdere organisatie hieromtrent.

We tonen ook onze cd en beluisteren deze met de Cd speler die Moses meebracht, met batterijen, want er is hier niets van elektriciteit.  De kinderen en de ouders zijn verrast en zingen en dansen. We leggen ook het schoolliedje uit die ze zullen moeten aanleren aan de kinderen.  De leraren zijn zeer enthousiast en beloven ons om dit tegen de volgende keer te zullen doen.

Ondertussen blijkt onze jeep water te verliezen uit de radiator.  Dat ziet er niet zo goed uit, zeker niet op deze plaats zover van de “bewoonde” wereld.  Aangezien er hier geen auto’s zijn,  is er ook geen garagist …  We beslissen om toch terug te keren en hebben een 20l bus met water mee in de koffer. We vullen de radiator op, waardoor we kunnen vertrekken maar na 10 min rijden , brandt alweer het lichtje van de radiator,…. Zo zijn we nog 5 keer gestopt om die op te vullen maar uiteindelijk geraken we terug in het hotel, omstreeks 18u.

We hebben afspraak met Alex (Alex Nursery school) en de aannemer die het eerste plan heeft opgemaakt van de school.  We overleggen en maken enkele wijzigingen in het plan.  We staan erop dat we een lastenboek moeten ontvangen  en niet enkel een plan.  Uiteindelijk kan Alex hen overtuigen om dit op te maken tegen zondag as.  We spreken af met hen zondag om 10u en rijden samen naar ons stuk land waar de school zal komen, zodat zij zien waar de school zal ingepland worden.  Alex zegt ons ook dat deze aannemers “betrouwbaar” zijn en ook bij de aanvang tot en met het einde vande bouw van de school daar in het dorp zullen gaan wonen.

Alex geeft ons nog wat advies en informatie omtrent de bouw, want hij heeft al enkele scholen laten bouwen en alle informatie is welkom.

Ondertussen is het al 20u en eten we nog wat in het hotel.  Aangezien onze wagen defect is, kunnen we niet meer weg vandaag. Er rijden ook geen taxi’s vanwege het feest die eigenlijk 2 dagen duurt.  We maken nog onze planning voor morgen. Nu blijkt dat het morgen  vanaf de middag, Sabbat is en opnieuw alles gesloten is.  we kunnen enkel morgenvoormiddag enkele zaken regelen.

Vrijdag 19/11:

09u00: Moses pikt ons op. Vandaag hebben we enkele afspraken, maar het belooft alweer niet gemakkelijk te zijn omdat straks de Rabbat begint.  We hadden normaal ook gisteren ons cement en zand moeten kunnen bestellen maar met die Kerstmis is er weinig open.  We plannen dit voor morgen.  Zodat we toch nog de eerste stenen kunnen laten maken en de omheiningsmuur kan geplaatst worden tegen onze terugkeer in maart.

We hebben eerst afspraak bij Mr Saho, de director general of culture in Gambia. We willen via hem bij de vice president geraken, alsook de minister van onderwijs.  Deze connecties zijn belangrijk voor ons, omdat het hier  belangrijk is om al deze vooraanstaande politici te leren kennen.  Het zal later ook heel wat zaken gemakkelijker laten verlopen (een beetje zoals in Belgie, zeker ?).  Het is een zeer vriendelijk heer, die enkele telefoontjes doet en een afspraak regelt voor maandag as met de minister van onderwijs.  Voor een ontmoeting met de vice president vraagt hij ons een brief te schrijven naar hem bij onze terugkeer in Belgie voor een afspraak bij ons volgende bezoek.  Dat zullen we doen.

Hij belt nog wat rond en stelt ons voor om zondag voormiddag terug te komen.  Hij heeft enkele reporters van de krant, televisie en radio uitgenodigd.  We zullen een persconferentie organiseren en normaal maandag zal ons project uitgebreid in de kranten komen.  Dit is ook belangrijk, zodoende kunnen we onze CD Gambiance voorstellen. Iedereen leest hier de krant, dus kunnen we dan later naar de hotels gaan en vragen dat ze onze CD verkopen aan de toeristen aan de receptie.  maar ook op deze manier zullen we steun krijgen van lokale bevolking en bvb misschien grondstoffen voor de bouw van de school goedkoper kunnen kopen, ook lokale sponsors vinden,… enz net als bij ons, zelfs nog meer dan bij ons, heeft de media hier een zeer belangrijke en sterke invloed op de bevolking;  daarvan moeten we gebruik maken.

We bedanken Mr. Saho en geven hem ook een CD Gambiance cadeau als dank voor zijn medewerking.

Ondertussen is het 12u30 en moeten we zorgen dat we Banjul kunnen verlaten, want blijkt dat bij de Sabbat alle straten worden afgezet en we anders de stad niet meer kunnen verlaten.  We vertekken richting hotel waar we de namiddag vrijaf nemen en wat rusten aan het zwembad.

Om 18u hebben we afspraak met Moses en gaan we naar hotel Sheraton, waar we met Mr. Arafang afgesproken hebben om samen te werken voor ons project. We gaan er een groepsreis in 2012 organiseren en wat onderhandelen over de prijs en wat de mogelijkheden zijn.  Op dat moment kunnen we dan ook een Galadiner organiseren in de Sheraton.  Dit moeten we nog even verder bespreken.

18u00 : We vertrekken naar Sheraton waar we een diner hebben en afspraak met Mr. Arafang.

We ontmoeten er enkele mensen van het personeel die ons nog kennen van de vorige keer.  Moses en Mr Arafang kunnen het goed met elkaar vinden.  We leggen nog eens ons project uit en overlopen de akties en evenementen die we gaan doen.  Ook geven we hem een CD Gambiance.  Op onze vraag om zijn advies om onze muziek CD te verkopen in de hotels, stelt hij ons voor om het anders aan te pakken.  Hij geeft ons alle conctacten van de grootste hotels en legt ons zijn idee uit.  Hij vindt het beter als we na akkoord door schriftelijke aanvraag, iedere avond een ander hotel doen en Moses bvb zorgt voor animatie met het muziekgroepje hier.  Terzelvertijd doen we een presentatie van onze CD en verkopen we die aan de gasten in de hotels.  Dit is directer en zal veel meer verkopen dan gewoon de CD’s aan de receptie te leggen.  Het personeel zal toch geen inspanning doen om deze aan te bieden aan de gasten, want ze spreken amper engels.  Oke, dus dat zullen we doen.   Alweer werk voor Moses.

We hebben verder nog een leuk gesprek met afwisselende onderwerpen en we vermaken ons echt.  Ook zou Mr Arafang het leuk vinden als we zondag eens bij hem thuis langskomen om zijn familie te leren kennen.  We zullen zien of dit zondag kan op weg naar de school.

Ik vraag of hij ook Member of Honor wil worden van onze vzw, waar hij zich voor vereerd voelt.  Onze club wordt groter!  Het is voor ons zeer belangrijk om zoveel mogelijk mensen te leren kennen en onze vzw een gezicht te geven hier in the Gambia.

Zaterdag 20/11:

Om 7u30 ben ik al uit de veren, vroege afspraak met Moses. We gaan kijken voor die container en materialen voor de bouw van de muur.

Ik probeer stil te zijn, maar Belleke is ook wakker en we nemen eerst nog samen ontbijt.

Daarna vertrek ik omstreeks 8u30 met Moese en Boelie (zijn broer) naar de “industry”, een soort groothandel van allemaal bouwmaterialen en grondstoffen.  We verzamelen er de nodige informatie ivm prijzen voor de muur-omheining van ons domein.  Al vlug blijkt dat één hectare grond afzetten met een muur van 2 meter ontbetaalbaar is.  omdat we zo vlug mogelijk willen starten met de bouw van de school,  vind ik het absurd om zoveel geld uit te geven aan een stenen omheining.  We zoeken alternatieven.  Eerst vragen we prijs voor een draad-omheining. Met alle materialen komen we aan een 50.000 DAL uit. Ook dit vind ik nog duur, maar het gaat natuurlijk over een grote lap grond.  Dan overleg ik met Moses en we komen op het idee om een natuurlijke omheining te plaatsen en op de vier hoeken van het domein een muur van 3 op 3 en 2 meter hoog.  Moses kent een groothandel van planten en we besluiten op advies van de eigenaar van de planten om rondom rond het domein limoenplanten te planten.  Deze planten hebben kleine doornen en groeien gemakkelijk toe. Bovendien bieden ze het voordeel dat er per jaar enkele duizenden limoenen aan groeien waarvan de dorpen in de omgeving kunnen gebruik maken om drank en medicijnen van te maken voor de kinderen.  Mijn grootste zorg is nu natuurlijk te weten of deze planten zullen overleven na het planten.  We komen overeen, na de grondige uitleg van ons project, met de eigenaar dat hij deze zal planten en het eerste jaar zal onderhouden (als garantie voor onze aankoop), zo zijn we redelijk zeker dat de natuurlijk omheining ook zal slagen.

We hebben nu ongeveer alles wat we nodig hebben om te starten met de muur en hebben ondertussen ook vervoer gevonden voor al onze materialen.  Maandag wordt alles geleverd, waarna we dan nog een check up doen en Boelie kan beginnen met de werken.

Omstreeks 15u keer ik terug naar het hotel en heb ik nog afspraak met de derde aannemer, alsook met Alex aan wie ik ook nog eens prijs vraag voor de muren.  Zodoende zeker te zijn dat we niet teveel geld betalen aan Boelie. 

’s Avonds heeft Moses nog wat animatie voorzien in het hotel en geeft hij Jembe les aan alle gasten en krijgen we tijdens het eten nog een optreden van hem en enkele vrienden met Afrikaanse muziek.

Alweer een succesvolle en vermoeiende dag vandaag, we kruipen omstreeks 23u onder de veren!

Zondag 21/11:

Om 8u00 staan we op en nemen we ons dagelijks ontbijtje, want om 09u00 hebben we afspraak met Moses, Alex en de aannemers die zijn school bouwden om naar Gunjur te gaan om de lokatie te bekijken. Boelie gaat ook met en heeft de landmeter mee en de palen om ons terrein af te bakenen en de hoeken te maken zodoende we de omheining kunne maken.  Ook Omar vergezelt ons,wat gemakkelijk is voor ons, omdat hij foto’s zal nemen vandaag.  We gaan ook onze tekeningen ophalen van de kinderen en verder spreken met de bevolking.  Onderweg halen we ook nog Abas op, de neef van Moses die ter plaatse zal gaan wonen om de materialen te beheren en ook de gaten te maken voor onze limoenbomen voor de omheining.

Gelukkig hebben we gisteren een grote jeep gevonden.  Het is een open model waar we met 8 personen gemakkelijk inkunnen.  Boelie moet nog de frigobox, drankjes en ijs halen.  We verliezen daardoor wat tijd.  We proberen ze uit te leggen dat dit al moest gebeurd zijn vooraf.  Maar de gambiaanse mentaliteit moeten we nog wat gewoon worden.  Het gaat allemaal zoveel  trager als bij ons.  Onderweg stoppen we in Tanjung (vissersdorpje) voor ijs en drankjes. We kopen hier ook een tiental voetballen en nog wat snoep voor de kinderen.  Ter plaatse maken we ook nog wat kinderen gelukkig met een voetbal en snoep.

Omstreeks 11u30 komen we eindelijk aan en worden ontvangen door alle enthousiaste kinderen en ouders.  Eerst gaan we naar het terrein waar Alex samen met de lokale verantwoordelijk van het dorp en de aannemers het terrein afbakenen en we praten over de inplanting van de school op het domein.

Daarna ontvangen we van de kinderen alle tekeningen en een lijst met alle kinderen.  We zijn ongelooflijk verrast door het mooie werk, en de meer dan honderd tekeningen die de kinderen hebben gemaakt.  Moses leert hen ook nog ons schoollied en er is een enorme sfeer in het dorp.  Iedereen is ons zo dankbaar. 

We gaan nu eerst kijken naar het oude vervallen schooltje of we daar inderdaad onze materialen kunnen stockeren en Abas daar kan wonen.  Maar de plaats is echt te vervallen en zit vol met termieten.  Ik stel voor dat we aan de bevolking vragen om één van de huisjes (hutten) te mogen gebruiken die heel dicht tegen het terrein gelegen zijn.  Dit zullen we straks doen bij onze vergadering.

Dan worden we  wat verrast door een discussie die ontstaat tussen één van de kleinzonen van de Alkalo, Moses en Alex.  Blijkbaar zijn ze niet tevreden over het feit dat we de grond goedkoop hebben kunnen kopen en vragen ze een extra bijdrage voor de aankoop van de grond.  Niettegenstaande de verkoopovereenkomst werd getekend, hadden zij een grotere bijdrage verwacht.   Hiervan was er oorspronkelijk ook wel sprake, maar sedert ons eerste bezoek hebben we zoveel mensen ontmoet en werd ons gezegd dat we enkel een symbolische aankoopsom moesten betalen, omdat zij mogen gelukkig zijn dat we zo’n school bouwen voor hun kinderen.

We mengen ons volgens Moses beter niet op dat moment en moeten eerst dit samen overleggen om dan morgen te gaan spreken met de Alkalo om een overeenkomst te vinden.  Het is belangrijk dat deze man ook tevreden is, zodoende hij iedereen van en rond het dorp beveelt om mee te werken met ons project en we nooit geen problemen krijgen met mensen van de lokale bevolking.  We begrijpen deze afrikaanse toestanden niet goed.  Maar Moses en Alex leggen ons uit dat het belangrijk is dat we een vriendschappelijke band hebben met de Alkalo want hij is de grote man, de burgemeester, de baas over iedereen in het dorp en iedereen luistert ook naar hem.

Deze mensen begrijpen niet goed wat wij allemaal doen voor hun dorpen, en denken dat wij een rijke NGO zijn.  Het geld die ze vragen willen ze gebruiken voor hun dorp.  Volgens Alex moeten we hen 38.000 dal geven, dit is ongeveer 1000€.  Dit is natuurlijk niet veel geld voor een stuk grond van 10.000m² en geeft ons naast onze aankoopakte (certificat of ownership) ook de “zegen” van de Alkalo.

Omstreeks 15u keren we met gemengde gevoelens terug naar het hotel.  Hier moeten wij met Alex en zijn aannemer nu het voorstel bekijken die hij mij maakte.  Hij heeft ons een offerte gemaakt voor de muren van de omheining, alsook van de funderingen en alle werken tot op 1m hoogte.  (de eerste fase van de bouw). Ik vraag hem om ook tegen dinsdag de twee volgende fases van het plan tot en met de afwerking te berekenen, zodat we een idee hebben van de totale prijs van het project.  In eerste instantie lijkt me het een stuk goedkoper dan van de aannnemer van de directrice van onderwijs, die ik reeds ontving.  Thuis zal ik dit verder bestuderen en dan overleggen met Moses, en Isabel.  Ik heb morgen ook nog een afspraak met Madou, de derde aannemer.  Daarna zal ik kunnen beslissen met wie we werken en hoeveel centen we juist nodig zullen hebben.

Op de weg naar het hotel bellen we nog naar Mr Arafang om langs te gaan bij hem thuis, maar blijkt dat hij onverwachts moet werken in Sheraton en we willen hem niet storen in Sheraton, we spreken af elkaar te mailen om verdere afspraken te maken omtrent ons volgend verblijf bij hem in het hotel.

We besluiten nu een drietal uurtjes te rusten.  Om 19u00 hebben we afspraak met Moses.  We gaan eerst de familie van Omar bezoeken en gaan dan naar Senegambia (centrum waar alle toeristen uitgaan), de eerste keer pas, en gaan iets eten bij Jojo’s (Belgisch restaurant).  We spreken er ook met Peter (de eigenaar) en hij vindt het een leuk initiatief dat we in maart met Moses en zijn band een optreden komen geven en onze cd mogen verkopen aan de toeristen.  Hij zegt ons dat zij ook een tweede restaurant openen op het strand wat verder en dat we dit ook daar mogen doen.

Omstreeks 23u keren we terug naar het hotel en zijn we blij dat we mogen in ons bedje kruipen.

Maandag 22/11:

Om 8u00 uit de veren want we hebben alweer een drukke dag voor de boeg.  Omar arriveert als eerste in het hotel iets voor negen.  Hij zal meegaan vandaag om foto’s te maken en ons te helpen.  Even later komen Moses en Boelie ook aan.  Boelie moet vandaag zorgen dat alle aangekochte materialen in Gunjur geraken en hij koopt nog wat klein materiaal die nodig is.  We vertrekken naar Banjul waar we een afspraak hebben met de minister van onderwijs van Gambia.  Bij onze aankomst blijkt hij niet aanwezig te zijn (dit is ook Gambia).  Hij werd blijkbaar bij de president geroepen voor een vergadering. We vullen een formulier in voor een nieuwe afspraak in maart 2011. Wat ontgoocheld vertrekken we vandaar naar de de persconferentie die georganiseerd werd door de directeur generaal van Cultuur.  Bij onze aankomst blijkt ook hier dat er maar één reporter aanwezig is.  De rest moeten we nog ophalen op de weg, eingenlijk terug naar het hotel.  Het is moeilijk om juiste afspraken te maken in dit land.  Ik word wat zenuwachtig van al dit gedoe en we besluiten om deze andere persmensen op te halen en de persconferentie te laten doorgaan in het hotel Omakan.  Één voor één pikken we ze op langs de weg, alsook de aannemer Modou, die ons als laatste nog zijn offerte moet geven en die graag mee zou gaan naar Gunjur.  We verliezen hiermee alweer een drietal uur van onze kostbare tijd, maar we maken ons niet zenuwachtig en laten het over ons heen gaan. 

Bij aankomst in het hotel hebben we met alle reporters een interview en ze zijn heel geïnteresseerd in wat we hier allemaal willen realiseren en we zullen contact houden met deze mensen, want  iedere keer als zij een artikel schrijven in de pers, is dit goede promotie voor ons project.  Ondertussen zit de aannemer meer dan een uur te wachten, maar hij begrijpt de situatie.

Om 15u kunnen we eindelijk vertrekken naar onze lokatie.  Eerst pikken we nog de zoon van de Alkalo op met wie we ook nog moeten spreken over de situatie van gisteren.  Bij onze aankomst is Boelie daar en zijn alle materialen geleverd zoals gevraagd (een opluchting).  We bespreken alle geplande werken nog met Boelie en verschaffen alle info aan de aannemer Modu.  Verder praten we met de leraars en de Alkalo dat we willen dat de inwoners van het dorp het terrein volledig moeten proper maken en braakliggend zodoende we deze week kunnen starten met het maken van de blokken (stenen) voor de omheining, alsook met de gleuven voor de natuurlijke omheining (de limoenbomen).   Alles verloopt hier vlot en de Alkalo belooft ons om met de lokale bevolking nog te spreken dat zij moeten meewerken en samen met Moses overlegt hij om een vergadering te geven morgen met al de inwoners.  Zodoende deze mensen goed realiseren wat wij hier allemaal gaan doen voor hun kinderen.

Ondertussen is het al 18u en vertrekken we richting hotel.  Eerst nog de Alkalo afzetten en afscheid nemen en rond 19u komen we terug  in Omakan.  We zitten nog een halfuurtje samen met de aannemer die ons zijn aanbod doet voor de bouw (sleutel op de deur). 

De Directrice van onderwijs is aangekomen en wilde nog even met ons praten.  Haar aannemer komt ook straks en we overleggen ook hier hun offerte en maken hen duidelijk dat we zelf de materialen willen aankopen en dat ze hun offerte moeten herberekenen met de werkuren apart.  Ze beloven mij dit volgende week te zullen mailen.

Nu heb ik alle offertes binnen en kan ik straks thuis alle offertes eens vergelijken en dan beslissen met wie we in zee gaan.  Modou lijkt mij op het eerste gezicht de beste voorwaarden en de meest betrouwbare persoon te zijn.

Het is ondertussen al 21u, en we nemen ons laatste avond maal samen met Moses en Boelie en ik maak samen met Moses een afrekening van alle kosten en geef hem nog een lijst van alle werk die hij nog verrichten na ons vertrek.  Moses ziet het, zoals altijd, helemaal zitten. 

Normaal zouden we onze laatste avond nog wat willen nagenieten, maar we zijn bekaf van onze lange werkdag en besluiten maar om 22u30 om te gaan slapen, zodat we morgen toch nog wat kunnen genieten van de zon en wat kunnen rusten.  Onze valiezen maken we ook niet meer, dat zal dan maar morgen gebeuren.

We blikken nog even terug op ons verblijf en kunnen toch tevreden zijn.  We starten met de omheining zoals we gepland hebben en we ook hebben we weer veel bijgeleerd deze week.  Ik besluit om nog mijn verslag van de dag te maken, waarmee de laatste lijntjes geschreven zijn voor dit avontuur en verblijf in the Gambia. 

Morgen enkel nog de valiezen pakken en richting België, waar we ons werk voor deze school “Isabel’s Gunjur Kunkujang Nursery School” zullen verder zetten.  We hopen alvast op de steun van vele mensen in België om dit project succesvol te kunnen maken !

Didier & Isabel